“இதெல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமா?” என்று சொல்வதற்கு முன், அவர்கள் பக்கத்தையும் பார்க்க முடியுமா?

இந்தச் சிந்தனை பழமொழி நானூற்றின் 44ஆம் பாடலிலிருந்து தொடங்கியது.

நமக்கு வலிக்கக்கூடிய ஒன்றை மற்றவருக்குச் செய்வதற்கு முன் யோசிக்க வேண்டும் என்ற எளிய கேள்வியை அந்தப் பாடல் தருகிறது. ஒவ்வொரு சிறிய தவறுக்காகவும் நம்மைக் குற்றவாளியாக உணரச் சொல்வதல்ல அது. நம் விளக்கத்தைச் சொல்வதற்கு முன், இன்னொருவர் அனுபவித்ததை ஒரு கணம் கவனிக்கச் சொல்கிறது.

பாடலை இங்கே மறுபதிப்பு செய்யவோ மொழிபெயர்க்கவோ இல்லை. அந்தக் கேள்வியை நம் அன்றாட உறவுகளுக்குள் வைத்துப் பார்க்கிறோம்.

ஒரு நண்பர், “நீங்கள் அடிக்கடி கடைசி நேரத்தில் திட்டத்தை மாற்றிவிடுகிறீர்கள்” என்று சொல்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

உங்களுக்கு ஒவ்வொரு முறைக்கும் காரணம் இருக்கலாம். வேலையில் நேரம் ஆகிவிட்டது. வீட்டில் ஒருவர் உதவி கேட்டார். அந்த நாள் உடலும் மனமும் ஒத்துழைக்கவில்லை. நண்பர் புரிந்துகொள்வார் என்று நினைத்திருக்கலாம்.

ஆனால் அவர் அந்த மாலைக்காக நேரம் ஒதுக்கியிருக்கலாம். வேறு திட்டத்தைத் தவிர்த்திருக்கலாம். உங்களுடன் பேச வேண்டும் என்று காத்திருக்கலாம். அவர் சொல்வது, “நீங்கள் கெட்ட நண்பர்” என்பதல்ல. “இது மீண்டும் மீண்டும் நடக்கும்போது எனக்குக் கஷ்டமாக இருக்கிறது” என்பதாக இருக்கலாம்.

“இது உங்களை இவ்வளவு பாதித்தது எனக்குத் தெரியவில்லை. மன்னிக்கவும்” என்று சொல்வது, எல்லாவற்றையும் சரிசெய்துவிடாது. ஆனால் அந்தக் காயத்தைப் பார்த்துவிட்டோம் என்ற உணர்வைத் தரலாம்.

“இது எனக்கு நடந்தால் நான் வருத்தப்படுவேனா?” என்று கேட்பது நல்ல தொடக்கம். ஆனால் அது மட்டும் போதாது.

நமக்குச் சாதாரணமாகத் தோன்றுவது இன்னொருவருக்கு முக்கியமாக இருக்கலாம். ஒரு கேலி அவர்களுக்கு பழைய காயத்தை நினைவூட்டலாம். ஒரு நீண்ட அமைதி, அவர்களுக்கு நான் மறக்கப்பட்டுவிட்டேனா என்ற உணர்வைத் தரலாம்.

அக்கறை என்பது எல்லோரும் நம்மைப் போல உணர வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதல்ல. அவர்கள் வேறாக உணரும்போது, “உங்களுக்கு அது எப்படி இருந்தது?” என்று கேட்கத் தயாராக இருப்பது.

மற்றவர் வருத்தப்பட்டால் எல்லா நேரத்திலும் நாம் தவறு செய்துவிட்டோம் என்று அர்த்தமில்லை.

சில நேரங்களில் நம்மால் கொடுக்க முடியாத நேரத்தையோ உதவியையோ ஒருவர் எதிர்பார்க்கலாம். அவர்களின் ஏமாற்றம் உண்மையாக இருக்கலாம். அதே நேரத்தில் நம் எல்லையும் தேவையாக இருக்கலாம்.

அப்போது கேள்வி இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிகிறது: என்னால் சரிசெய்யக்கூடிய காயம் ஏதாவது நடந்ததா? அல்லது அன்போடு, தெளிவாக, “இதற்கு என்னால் முடியாது” என்று சொல்ல வேண்டிய நேரமா?

இரண்டிலும் அக்கறை இருக்கலாம்.