அப்பா அம்மாவைப் பற்றிய நம் அபிப்ராயம் சின்ன வயசிலேயே உருவாகிவிடுகிறது. அதுவும் பின் சீட்டில் உட்கார்ந்துகொண்டு.

முடிவுகள் மட்டும் நமக்குத் தெரியும். அதற்குப் பின்னால் இருந்த கணக்கு தெரியாது. “வேண்டாம்” என்ற பதில் கேட்கும். அந்தப் பதிலுக்குப் பின்னால் இருந்த யோசனை கேட்காது. ஒரு செவ்வாய்க்கிழமை மாலை அப்பா எரிச்சலோடு வீட்டுக்குள் வருவார். வருவதற்கு முன்பு அவர் பேசிய தொலைபேசி அழைப்பு நமக்குத் தெரியாது.

பிறகு ஒரு நாள் நாமே ஸ்டியரிங்கைப் பிடிக்கிறோம். சம்பளம் வருகிறது. குடும்பம் வருகிறது. அல்லது வயசான அப்பாவுக்கு இந்த வாரமே ஒரு முடிவு எடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. அப்போது ஒருவிதமான புரிதல் வரத் தொடங்குகிறது — எப்போதும் தாமதமாக, பெரும்பாலும் நாம் எதிர்பாராத நேரத்தில்.

தாமதமாக வரும் விளக்கம்

விசித்திரம் என்னவென்றால், இந்தப் புரிதல் ஒரு திடீர் கண்டுபிடிப்பாக வருவதில்லை. அது அடையாளம் கண்டுகொள்வதாகவே வருகிறது.

கடையில் நின்றுகொண்டு, அப்பா வாய்விட்டுப் போட்ட அதே கணக்கை நீங்கள் போடுகிறீர்கள். உங்கள் தலைக்குள் அவர் குரல் கேட்கிறது. இந்த வருடம் அந்தப் பெரிய பொருள் வாங்க முடியாது என்று குழந்தையிடம் விளக்குகிறீர்கள் — அம்மா பயன்படுத்திய அதே வார்த்தைகளில். சரிசெய்ய முடியாத ஒன்றை நினைத்து இரவு இரண்டு மணிக்கு விழித்துக் கிடக்கிறீர்கள். அப்போது தோன்றுகிறது — நீங்கள் தூங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, பக்கத்து அறையில் அவர்களும் இப்படித்தான் இருந்திருப்பார்கள்.

குணம் என்று நாம் நினைத்தவற்றில் பெரும்பாலானவை உண்மையில் சூழ்நிலையாக இருந்திருக்கின்றன. காசு விஷயத்தில் இருந்த கறார், வெளியே சொல்லாத ஒரு நெருக்கடி. வெளியூர் அனுப்ப மறுத்தது, வார்த்தைகள் இல்லாத ஒரு பயம். “எப்படி இருக்க?” என்று ஒருபோதும் கேட்காத அப்பா — அவரை யாரும் அப்படிக் கேட்டதே இல்லை.

புரிவதும், ஏற்றுக்கொள்வதும் ஒன்றல்ல

இங்குதான் உண்மையான பதில், அழகான பதிலைவிடச் சிக்கலாகிறது.

நாம் தவறாக நினைத்தோம், வளர்ந்தோம், மன்னித்தோம் — இப்படி நேர்த்தியாக முடியும் ஒரு வடிவம் இதற்கு உண்டு. பலருக்கு உண்மையிலேயே அப்படித்தான் நடக்கிறது. அப்படி நடக்கும்போது அது பெரிய நிம்மதி.

ஆனால் சிலருக்கு, புரிதல் வந்தாலும் கணக்கு முடிவதில்லை. ஒரு பெற்றோர் ஏன் அப்படி நடந்துகொண்டார் என்பது முழுமையாகத் தெரிந்திருக்கும் — அந்த நெருக்கடிகள், அந்தக் காலம், அவருக்குக் கிடைக்காமல் போனவை. அதே நேரத்தில் அதன் விளைவை இன்றும் சுமந்துகொண்டிருக்கலாம். இரண்டுமே உண்மையாக இருக்க முடியும். காரணங்களைப் புரிந்துகொள்வது நடத்தையை விளக்குகிறது; விளைவைச் சரி என்று ஆக்கிவிடுவதில்லை. மனசுக்குள் இல்லாத ஒரு சமரசத்தை யாரும் நடித்துக் காட்ட வேண்டியதில்லை.

இது மறுபக்கமும் நடக்கும். நாம் நினைத்ததைவிட அப்பா அம்மா அதிகமாகவே கொடுத்திருக்கிறார்கள் என்று சிலருக்குப் பிறகுதான் தெரியவரும் — சாதாரணம் என்று நாம் நினைத்த சில விஷயங்களுக்கு, யாரோ ஒருவர் அமைதியாகத் தன் பங்கை விட்டுக்கொடுத்திருக்கிறார்.

உண்மையில் நாம் கேட்பது என்ன?

அப்பா அம்மா சரியா தவறா என்பது பயனுள்ள கேள்வி அல்ல. அந்தக் கேள்விக்கு முடிவே இருக்காது. அது நம்மை ஒரு நிலைப்பாட்டைக் காப்பாற்றுபவராக ஆக்குகிறதே தவிர, ஒரு மனிதரைப் பார்க்க விடுவதில்லை.

இதைவிட சுவாரஸ்யமான கேள்வி — அன்று தெரியாதது இன்று எப்படித் தெரிகிறது? அப்படியானால் இன்றும் நமக்குத் தெரியாமல் என்ன இருக்கும்?

நமக்குக் குழந்தைகள் இருந்தால், அவர்கள் இப்போது பின் சீட்டில் உட்கார்ந்து நம்மைப் பற்றி முடிவு செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். முடிவுகள் அவர்களுக்குத் தெரியும்; கணக்கு தெரியாது. முப்பது வருடம் கழித்து, அவர்களில் ஒருவர் கடையில் நின்றுகொண்டு நம் குரலைத் தன் தலைக்குள் கேட்பார்.

உங்களுக்குப் பிறகுதான் என்ன புரிந்தது? இப்போது புரிந்திருக்கும் ஒன்றை, இன்னும் கேட்க ஆள் இருக்கும்போதே வாய்விட்டுச் சொல்ல முடியுமா?