நிறைய வீடுகளில் அன்பை யாரும் வாய்விட்டுச் சொல்வதில்லை.

நீங்கள் தாமதமாக வருவீர்கள் என்று ஒரு தட்டை எடுத்து வைத்திருப்பார்கள்.

வேறு ஏதோ பேச்சுக்கு என்பது போல ஒரு ஃபோன் வரும்.

காத்திருந்ததாக ஒப்புக்கொள்ளாமல் ஒருவர் காத்திருப்பார்.

நீங்கள் கேட்காமலேயே ரீசார்ஜ் போட்டிருப்பார்கள்.

நீங்கள் சொல்லாத பொருட்களையும் சேர்த்துப் பையில் வைத்திருப்பார்கள்.

அப்பா அந்த வாக்கியத்தைச் சொல்ல மாட்டார். ஆனால் நடு இரவில் நாற்பது கிலோமீட்டர் ஓட்டி வர, அவரிடம் இரண்டாவது முறை கேட்க வேண்டியிருக்காது.

இந்த மொழி வீட்டில் எல்லாருக்கும் புரியும் என்று நாம் எதிர்பார்க்கிறோம். ஆனால் அதை யாரும் யாருக்கும் கற்றுத் தந்ததில்லை.

யாரும் கற்றுத்தராத மொழி

சிரமத்தின் ஒரு பகுதி வார்த்தையிலேயே இருக்கிறது.

பலருக்கும் அந்தச் சொற்றொடர் ஆங்கிலத்தில்தான் வருகிறது. ஆங்கிலத்தில் அது கடன் வாங்கியது போலத் தோன்றுகிறது — சினிமாவில், தொலைக்காட்சியில், விமான நிலையத்தில் கட்டிப்பிடிக்கும் குடும்பங்களில் சொல்லப்படுவது போல. நம் மொழியில் சொல்லப் பார்த்தாலும் சிக்கல் தீர்வதில்லை. நேரடியான தமிழ்ச் சொல்லுக்குக் காதல் சாயல் இருப்பதால், அதை அப்பாவிடமோ அண்ணனிடமோ சொல்வது வேறுமாதிரி ஒலிக்கிறது. அதாவது, தினசரி பயன்படுத்தக்கூடிய ஒரு நடுநிலையான வார்த்தையே நம்மிடம் இல்லை. உணர்வு சாதாரணமானது; அதற்கான வார்த்தை மட்டும் சாதாரணமாக இல்லை.

இன்னொரு பக்கம் தலைமுறைச் சங்கிலி. சிறுவயதில் தன்னிடம் யாரும் அதைச் சொல்லாத ஒரு பெற்றோருக்கு, தன் பிள்ளையிடம் சொல்வதற்கான முன்னுதாரணமே கிடையாது. அவர்களுக்கு அன்பு காட்டப்பட்டது வசதி செய்து கொடுப்பதன் மூலம், தியாகத்தின் மூலம், படிப்புச் செலவை ஏற்பதன் மூலம், கவலையை வெளியே காட்டாமல் தாங்கிக்கொள்வதன் மூலம். அதே மொழியில்தான் அவர்களும் பேசக் கற்றுக்கொண்டார்கள்.

இன்னொன்று — வெளிப்படுத்துவதில் இருக்கும் பயம். வாய்விட்டுச் சொல்வது ஒரு உரிமைகோரல். அதற்குப் பதில் வராமல் போகலாம். இதுவரை எதுவும் மென்மையாகச் சொல்லப்படாத ஒரு வீட்டில், முதலில் சொல்பவராக இருப்பது அன்பாகத் தெரியாமல், ஒரு சிறிய குழப்பம் போலத் தோன்றலாம்.

அந்த மௌனம் காப்பாற்றுவது என்ன, இழப்பது என்ன

“இப்படிப்பட்ட குடும்பங்கள் உணர்ச்சிகளை அடக்கிவைப்பவை; அவர்கள் பேசக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்” என்று முடிவு கட்டிவிடலாம். அது அவசரமான முடிவு. கொஞ்சம் இளக்காரமானதும்கூட.

வசதி செய்து கொடுப்பதும், உடனிருப்பதும், நம்பகமாக இருப்பதும் அன்புக்குக் குறைவான மாற்று அல்ல. பலருக்கு அதுவேதான் அன்பு — அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பாகவும் உண்மையாகவும் தோன்றிய ஒரே வடிவத்தில் கொடுக்கப்பட்டது. கொடுக்க அதிகம் இல்லாமலும் கொடுத்த ஒரு தலைமுறைக்கு, அந்த வாக்கியம் ஒருபோதும் முக்கியமாகத் தோன்றியிருக்காது.

அதே சமயம், செயல்கள் எல்லாரையும் சென்றடைவதில்லை என்பதும் உண்மை. அதை மறுப்பதும் ஒருவகை அலட்சியமே. தேவைகள் எல்லாம் நிறைவேற்றப்பட்ட வீட்டில் வளர்ந்தும், வயது வந்த பிறகும் அதை வாய்விட்டுக் கேட்க வேண்டும் என்று தோன்றுபவர்கள் நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள். அன்பில் சந்தேகம் இருப்பதால் அல்ல. கிடைப்பதும், சொல்லப்படுவதும் இரண்டு வெவ்வேறு அனுபவங்கள். “அந்தச் சாப்பாடுதான் அன்பு” என்று அவர்களிடம் சொல்வது எதையும் தீர்த்து வைப்பதில்லை.

நடைமுறையிலும் ஒரு விலை இருக்கிறது. வாய்விட்டுச் சொல்லப்படாத மொழியை ஊகித்துத்தான் புரிந்துகொள்ள முடியும். ஊகம் தவறாகவும் போகும். உன்னைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறேன் என்ற மௌனம், உன்மேல் ஏமாற்றம் என்று சென்றடையலாம். இருவருக்குமே அது தெரியாமலே போய்விடும்.

உண்மையில் என்ன செய்ய முடியும்

“உங்கள் வீட்டில் இதைச் சொல்லத் தொடங்க வேண்டுமா” என்பது சரியான கேள்வி இல்லை. அப்படிக் கேட்டால், ஒரு முழு உறவும் ஒரு தேர்வாக மாறிவிடும் — யாரோ ஒருவர் தோற்றுக்கொண்டிருக்கும் தேர்வாக.

இதைவிடச் சிறிய, பயனுள்ள கேள்வி ஒன்று இருக்கிறது. இன்னும் கேட்க ஆள் இருக்கும்போதே, நீங்கள் ஒருபோதும் வாய்விட்டுச் சொல்லாத உண்மை ஒன்று இருக்கிறதா? அது அதே வாக்கியமாகவே இருக்க வேண்டியதில்லை. நீ என் தம்பியா இருக்கிறது எனக்குச் சந்தோஷம். அன்னிக்கு நீ செஞ்சது இப்பவும் ஞாபகம் இருக்கு. நான் சொல்ல மாட்டேன், ஆனா எனக்குத் தெரியும்.

நாம் நினைப்பதைவிடக் குடும்பங்கள் மாறக்கூடியவைதான். ஒரு வருடம் நீங்கள் மட்டும் சொல்லிக்கொண்டிருக்க வேண்டியிருக்கலாம். அந்த ஆள் வார்த்தையால் திருப்பிச் சொல்லவே மாட்டார் என்றும் இருக்கலாம். ஆனால் முன்பைவிட அடிக்கடி கேட்கத் தொடங்குவார் — “சாப்பிட்டியா?”