கல்யாண வீட்டிலோ, ஏதாவது ஒரு விசேஷத்திலோ, யாராவது ஒருவர் அருகில் வந்து கேட்பார்கள் — “என்ன, எல்லாம் நல்லா இருக்கா?”
நாமும் சிரித்துக்கொண்டே, “எல்லாம் நல்லா போயிட்டு இருக்கு” என்று சொல்லிவிடுகிறோம்.
இது சாதாரணமான ஒரு நலம் விசாரிப்பு போலத் தோன்றும். ஆனால் அதற்குள் ஒரு பட்டியல் மறைந்திருக்கிறது. வேலை நிலையாக இருக்கிறதா. கல்யாணம் ஆகிவிட்டதா. சொந்த வீடு வாங்கியாகிவிட்டதா. குழந்தைகள் இருக்கிறார்களா. இந்தப் பட்டியல் ஒவ்வொன்றாக நிறைவேறும் வரை, “செட்டில் ஆயிட்டியா?” என்ற கேள்வி நம் பின்னாலேயே வரும். எல்லாம் நிறைவேறியபின் அந்தக் கேள்வி நின்றுவிடும். அதற்குப் பதிலாக, வருடத்திற்கு ஒருமுறை பார்க்கும் ஒரு உறவினர், போகிற போக்கில் கேட்பார் — “எல்லாம் நல்லாதானே?”
பதில் ஏற்கெனவே தயாராக இருக்கும்.
“நல்லா இருக்கேன்” — அது யாருக்காக?
நம்மில் பெரும்பாலானவர்கள் இந்தப் பதிலை யோசிக்காமலேயே சொல்லிவிடுவோம். நம் பெயரைச் சொல்வது போல அவ்வளவு எளிதாக.
இந்தப் பதிலுக்கு ஒரு வசதி இருக்கிறது. வருடத்திற்கு இரண்டு முறை பார்க்கும் உறவினர் மேற்கொண்டு எதுவும் கேட்க மாட்டார். ஏற்கெனவே பல கவலைகளைச் சுமந்துகொண்டிருக்கும் அம்மாவுக்கு இன்னொரு கவலை சேராது. பேச்சு நீளாமல், அன்பாக அங்கேயே முடிந்துவிடும்.
ஆனால் அந்த ஒரு வார்த்தை என்ன செய்கிறது என்று கொஞ்சம் நின்று யோசியுங்கள்.
அது நம் வாழ்க்கையைப் பற்றிய பதில் மட்டுமல்ல. கேட்டவர் மீதான அக்கறையும்கூட — “நீங்க கவலைப்பட ஒன்றுமில்லை” என்று சொல்லும் ஒரு உறுதி. அப்படியானால் ஒரு கேள்வி எழுகிறது. நாம் “நல்லா இருக்கேன்” என்று சொல்லும்போது, அது யாருக்காகச் சொல்கிறோம்?
வெளியில் நிறைவாகத் தெரியும் வாழ்க்கை
பலருக்கு உண்மையான பதில், “நல்லா இருக்கு” — “நல்லா இல்ல” என்ற இரண்டுக்கும் நடுவில் எங்கோ இருக்கிறது.
வெளியில் இருந்து பார்த்தால் எல்லாம் நிறைவாக இருக்கும் ஒரு வாழ்க்கையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். வேலை நல்லா இருக்கு. வாசலில் பெயர்ப் பலகை இருக்கிறது. கல்யாணப் படங்கள் ஹாலில் மாட்டப்பட்டிருக்கின்றன. உறவினர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளிடம், “அவரைப் பாரு” என்று உதாரணம் காட்டுகிறார்கள்.
அதே வாழ்க்கையை வாழ்பவருக்கு, ஒரு சாதாரண நாளின் காலையில், காரணம் தெரியாத ஒரு வெறுமை தோன்றலாம். அதை யாரிடம் சொல்வது? அவர் இடத்தில் நிற்க ஒரு நொடி கூடத் தயங்காத ஒருவரிடமா?
இதை வெளிப்படையாகச் சொன்னால் நன்றி கெட்டதனம் போலத் தோன்றும். அதனால் அது சொல்லப்படாமலேயே போய்விடுகிறது. உணர்வுக்குப் பதிலாக அந்தப் பட்டியல் மட்டும் நின்றுகொள்கிறது — ஏனென்றால் பட்டியலையாவது கையைக் காட்டிச் சொல்ல முடியும்.
இதற்காக அந்தப் பட்டியல் பொய் என்று அர்த்தமில்லை. நிறைய பேர் அதை நிறைவேற்றி, உண்மையிலேயே மனநிறைவோடு இருக்கிறார்கள். வேலை பொருந்துகிறது. வாழ்க்கைத் துணையோடு இணக்கம் இருக்கிறது. வீடு உண்மையிலேயே வீடாகவே இருக்கிறது. நிலையான வாழ்க்கைக்குள் இருக்கும் திருப்தியைக் குறைத்து மதிப்பிட வேண்டியதில்லை.
சிக்கல் இதுதான். உண்மையானாலும், இல்லாவிட்டாலும், “நல்லா இருக்கு” என்பதே இயல்பான பதிலாகிவிட்டது. அதனால் வெளியில் இருந்து கேட்கும்போது, மனதார அப்படிச் சொல்பவரும், வேறு வழியில்லாமல் சொல்பவரும் ஒரே மாதிரியே ஒலிக்கிறார்கள்.
ஒரே கேள்விக்குள் இரண்டு கேள்விகள்
“எப்படி இருக்க?” என்ற ஒரே கேள்விக்குள் இரண்டு வெவ்வேறு கேள்விகள் ஒளிந்திருக்கின்றன. அவற்றைப் பிரித்துப் பார்ப்பது உதவும்.
முதலாவது சமூகக் கேள்வி. அது உண்மையில் கேட்பது இதுதான் — “உன்னைப் பற்றி நான் இப்போது கவலைப்பட வேண்டுமா, இல்லை பேச்சைத் தொடரலாமா?”
இரண்டாவது தனிப்பட்ட கேள்வி. அதை யாரும் வெளிப்படையாகக் கேட்பதில்லை — “பதவி, பொறுப்புகள், மற்றவர்களுக்காக ஏற்றிருக்கும் வேடங்கள், இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி உள்ளே திரும்பிப் பார்க்கும்போது என்ன இருக்கிறது?”
இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கும் ஒரே பதில் தேவையில்லை. விசேஷத்தில் சந்திக்கும் உறவினரிடம் முதல் பதிலைச் சொல்லிவிட்டு, இரண்டாவது பதிலை அதற்குத் தகுதியான ஒருவருக்காக வைத்துக்கொள்ளலாம். அல்லது யாரும் எதுவும் கேட்காத ஒரு அமைதியான மாலைப் பொழுதில், உங்களுக்காகவே வைத்துக்கொள்ளலாம். அதில் தவறே இல்லை.
கேட்கும் எல்லாரிடமும் மனசைத் திறந்து காட்ட வேண்டும் என்று இது சொல்லவில்லை. சில விஷயங்கள் தனிப்பட்டவையாக இருப்பதற்கு நல்ல காரணங்கள் உண்டு. “நல்லா இருக்கேன்” என்பது பெரும்பாலான நேரங்களில் சரியான, அன்பான, எளிமையான பதிலே.
ஆனால் அடுத்த முறை அந்த வார்த்தை தானாகவே நாக்கில் வரும்போது, ஒரு நொடி நின்று கவனியுங்கள். இப்போது நீங்கள் யாருக்குப் பதில் சொல்கிறீர்கள் — முன்னால் நிற்பவருக்கா, இல்லை இன்னும் நீங்களே சென்றடையாத அந்த அமைதியான கேள்விக்கா?