நாட்காட்டியில் ஒரு நாளைக் காட்டி, “இங்கேதான் அது முடிந்தது” என்று சொல்லக்கூடிய கனவுகள் மிகக் குறைவு.
நிறுத்திவிடுவதாக முடிவு செய்யும் நாள் வருவதில்லை. ஒரு வருடம் அது சரிப்பட்டு வராது — தேர்வு, வேலை, கடன், கல்யாணம், வீட்டில் உடம்பு சரியில்லை. அதனால் அடுத்த வருடத்துக்கு நகர்த்தப்படுகிறது. அது நியாயமான ஒன்றுதான். அடுத்த வருடத்திலும் இதே காரணங்கள் வேறு வடிவத்தில் நிற்கின்றன. ஒரு கட்டத்தில் அந்த விஷயம் அமைதியாக இடம் மாறுகிறது. நீங்கள் நோக்கிச் செல்லும் திட்டமாக இருப்பதை நிறுத்திவிட்டு, விசேஷங்களில் நீங்கள் சொல்லும் ஒரு கதையாக மாறிவிடுகிறது — கடந்த காலத்தில், பெரும்பாலும் ஒரு சிரிப்போடு.
இந்த மாற்றத்தை யாரும் அறிவிப்பதில்லை. அது எப்போது நடந்தது என்று நம்மில் பெரும்பாலோரால் சொல்ல முடியாது.
யாருக்கும் ஞாபகம் இல்லாத ஒரு முடிவு
இந்த இழப்பைப் பற்றிப் பேசுவது ஏன் கடினம் என்றால், ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட அடியும் சரியானதாகவே இருந்தது.
வீட்டுக்கு வருமானம் தேவைப்பட்டபோது நிலையான வேலையை எடுத்தது கோழைத்தனம் அல்ல. வயசான அப்பா அம்மாவுக்கு அருகில் இருந்தது பயம் அல்ல. வீட்டில் இன்னொருவருக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கட்டும் என்று விட்டுக்கொடுத்தது பலவீனம் அல்ல. தனித்தனியாகப் பார்த்தால் ஒவ்வொரு தேர்வும் பொறுப்பானதே. அதனால்தான் இதற்காக வருந்துவது கடினமாக இருக்கிறது. இங்கே வில்லன் யாருமில்லை. நாடகமான தியாகமும் இல்லை. தைரியம் இருந்திருந்தால் முடிவு மாறியிருக்கும் என்று சொல்லக்கூடிய தருணமும் இல்லை. நியாயமான சில வருடங்கள், அவ்வளவுதான்.
இது பெரும்பாலும் வெளியே சொல்லப்படுவதுமில்லை. சத்தமாகத் தோற்ற கனவுக்கு ஒரு வடிவமாவது இருக்கும். மெல்ல மெலிந்து மறைந்த கனவுக்கு அதுவும் இல்லை — ஒன்றுமே நடக்காதது போலத் தோன்றும். அதனால் சொல்லவும் தயக்கம், நமக்கு மட்டும்தான் இப்படி என்ற எண்ணமும் சேர்ந்துகொள்கிறது.
உண்மையில் அப்படி இல்லை. ஒரு அறை நிறைய பெரியவர்களிடம் இந்தக் கேள்வியை நேர்மையாகக் கேட்டுப் பாருங்கள். சொல்ல ஒன்றுமில்லை என்பவர்கள் மிகக் குறைவு.
புதிய அர்த்தம் — அது நிலைக்கிறதா?
இதற்குப் பிறகு பல வாழ்க்கைகளில் ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயம் நடக்கிறது. மக்கள் இரண்டாவது ஒரு அளவுகோலைக் கண்டடைகிறார்கள்.
வேலையை விட்டவர், குழந்தை வளர்வதை ஒவ்வொரு கட்டமாகப் பார்த்த பெற்றோராகிறார். பிறகு அதையே தன் உண்மையான சாதனை என்று சொல்கிறார். அந்தத் துறைக்குள் நுழைய முடியாதவர், அதையே கற்றுத்தரத் தொடங்குகிறார், அல்லது நுழைந்த இன்னொருவருக்கு உதவியாக இருக்கிறார் — திருப்தி இடம் மாறியும் கிடைக்கிறது என்று கண்டுகொள்கிறார். விட்டுக்கொடுத்ததற்குப் பதிலாக, அவர் உண்மையிலேயே மதிக்கும் ஒன்று வந்து அமர்கிறது. கதை புதிய மையத்தைச் சுற்றி மறுசீரமைக்கப்படுகிறது.
பலருக்கு இது தேற்றிக்கொள்வது அல்ல. இது உண்மையான மறுபரிசீலனை. இருபத்திரண்டு வயதில் இருந்ததைவிட அதிக அனுபவத்தோடு மீண்டும் பார்த்து, இப்போது கையில் இருப்பது அன்று நோக்கியதைவிட மதிப்பானது என்று முடிவுக்கு வந்திருக்கிறார்கள்.
ஆனால் இந்தப் புதிய அர்த்தம் எப்போதும் நிலைக்கும் என்று சொல்வது நேர்மையாக இருக்காது. சில நேரங்களில் அது, அடிக்கடி சொல்லிச் சொல்லி மழுங்கிப்போன ஒரு வாக்கியமாக இருக்கும். அது ஒரு முடிவா, இல்லை பழக்கமா என்பது சொல்பவருக்கே உள்ளிருந்து தெரியாது. இரண்டுமே ஒரே வார்த்தைகளைத்தான் பயன்படுத்துகின்றன. அதனால்தான் இந்தக் கேள்விக்கு அவசரமாகப் பதில் சொல்லாமல், அதனோடு கொஞ்சம் நேரம் இருப்பது நல்லது.
முடிந்த எல்லாமே இழப்பு அல்ல
இன்னொரு உண்மையும் இருக்கிறது. அதை நாம் அதிகம் பேசுவதே இல்லை.
சில சமயம், விட்டுக்கொடுத்தது சரியாகவே இருந்திருக்கும்.
அந்தக் கனவு, இன்று இல்லாத ஒரு பழைய உங்களுடையதாக இருந்திருக்கும். சில சமயம் அது உங்கள் கனவாகவே இருந்திருக்காது — அப்பா அம்மாவின் கனவாக இருந்திருக்கும். சில சமயம், திறமை என்று நினைத்தது வெறும் ஆர்வமாக மட்டுமே இருந்திருக்கும்.
ரொம்ப ஆசைப்பட்ட, ஆனால் நமக்குப் பொருந்தாத ஒன்றை விட்டுவிடுவது இரண்டு வருடங்கள் வலிக்கும். மீதி வாழ்நாள் முழுவதும் நிம்மதியாக இருக்கும்.
அப்படியானால், எதை விட்டுக்கொடுத்தீர்கள் என்பது பயனுள்ள கேள்வி அல்ல. அதற்கு நம் எல்லாருக்குமே உடனே பதில் தெரியும்.
கேட்க வேண்டியது வேறு.
இப்போது உங்களுக்குத் தெரிந்திருப்பதை வைத்துப் பார்த்தால், அதன் ஒரு சிறிய வடிவம் இன்னும் உங்களுக்குக் கிடைக்குமா?
முழு லட்சியம் வேண்டாம். பிழைப்புக்காகவும் வேண்டாம். வாரத்தில் ஒரு மாலை போதும். ஒரு வகுப்பு போதும். மோசமாகச் செய்தாலும் பரவாயில்லை என்று ஒரு காலத்தில் நினைத்தீர்களே — அதற்குத் திரும்பிப் போவது போதும்.
பதில் “இல்லை” என்றால், கதவு உண்மையிலேயே மூடிவிட்டது என்றால், ஒரு கேள்வி மட்டும் மிச்சம். அதற்குப் பதிலாக நீங்கள் கட்டியெழுப்பியதை, இன்று காலையிலும் நீங்கள் தேர்ந்தெடுப்பீர்களா?